اکنون ببینید آنها که در زندگی، از طریق دروغ و مکر و حیله های خود روزی می طلبند چقدر بدبختند؛ چون با این کار به خدا مشرک می شوند و روزی را از خیال خودشان و از دروغشان طلب می کنند و خود را در ردیف خدا قرار می دهند؛ یعنی خودشان را یک روزی رسان غیر از خدا می دانند، چنین کسی منافق است. ابزار اصلی منافق، دروغ است. روزی دهندۀ او دروغ اوست نه خدای او. گناهی مثل دروغ نداریم که همه ملائکه، دروغگو را لعنت می کنند.

نکتۀ دیگر این که اصلا مؤمن حقیقی مشغله زیاد برای خود درست نمی کند؛ چون می داند امام زمان (عج) «آمادۀ در ظهور» می خواهد. وقتی امام زمان ظهور می کند، مؤمن واقعی پابرهنه به سمت ایشان می دود؛ چون هیچ گونه حق الناس و دین و قرضی بر گردنش نیست. یک جان دارد، می دود که آن را فدای امامش کند ولی ما با این همه مشغله، یاور امام زمان شدن از یادمان رفته است. کار کردن، وظیفه ماست. یک عمر کاسبی کردم اما هیچ وقت مشغله درست نکردم. تا می توانستم از گرفتاری ها فارق بودم؛ چون روزی رسان خودم را خدا می دانستم نه خلق. به خاطر همین خیالم راحت بود.
اما بسیاری هستند که می گویند می خواهیم دیگران را به نان برسانیم. مگر تو خدایی؟! اصلا کی به خود تو روزی می دهد؟ تو اگر این قدر شایسته هستی برو به فکر خودت باش که به گناه، به نزول کردن، به خدعه، به دروغ، به مال مردم خوری نیفتی. البته پس از اینکه اینها را رعایت کردیم، اگر خیرمان به دیگران هم برسد خیلی خوب است. ما می توانیم کمک کنیم باید هم کمک کنیم، اما کسی را نمی توانیم به نان برسانیم. نان رساندن و دارا کردن کار خداست. پس به فکر همدیگر باشیم. روایت داریم که یهود این همه استقلال و پیشرفت دنیایی به هم نمی زند مگر با کمک کردن به یکدیگر. اما باید بدانیم که صحنه گردان رزق و روزی خود و دیگران، ما نیستیم، خداست.