تبلیغات
سخاوت - سبوی عشق صفحه 2
سخاوت سیره معصومین و نجات بشریت در فرمایشات حاج حسین خوش لهجه
سبوی عشق
(کوتاه و گویا درباره سخاوت - صفحه 2)

انسان، با محبت هایش محشور می شود. تصمیم بگیرید که به خاطر محبت خدا و امام زمان (عج) از محبت دنیا بگذرید که به جای اهل دنیا، با اهل ولایت محشور باشید. ما با آن چیزی هستیم که آن را می خواهیم! ( هر چیز که در جستن آنی ، آنی.)

سخاوت، نجات دهنده ی همسر و فرزند، دارایی، هستی و مذهب ماست.

انسان سخی، زندگی و جان مردم را حفظ می کند، خدا هم در حفظ زندگی و جانش برای او جبران می کند، حتی اگر کافر باشد.

وقتی قرار شد خدا قوم حضرت موسی را عذاب کند، آنها به یکدیگر رحم و شفقت کردند. بعد خدا گفت: « ای موسی، حالا که قوم تو به هم رحم کردند، من که خدای آنها هستم به آنها رحم نکنم؟!»

اگر در وجود کسی ولایت نباشد، کفران در درون اوست؛ و هر چه از کفر نشأت بگیرد، ظلم و فساد است، حتی اگر انفاق باشد؛ چون انفاقی که ما را به علی علیه السلام و امام زمان عج وصل نکند، نبودنش بهتر از بودن آن است.

اصلا انفاقی که محبت غیر امر از آن حاصل شود، کار شیطان است.

انسان بزرگی را بعد از مرگش خواب دیدند که می گفت: تمام اعمال من رد شد، غیر از دادن یک سیب به یک بچه یهودی! دلیلش چیست؟ چون این رحم و عطوفت، محض رضای خدا بود. خدا هم چنین رحمی را احترام می کند و پاسخ می دهد.

روایت داریم که مومن در قیامت شفاعت کننده است. اما شما باید ابتدا در اینجا آتش مردم را خاموش کنید تا آنجا خاموش کننده ی آتش قیامت باشید.

افراط و تفریط در هر کاری مردود است. در سخاوت ما نمی توانیم « هستی » دیگران را تامین کنیم؛ وظیفه ما این است که « کسری » دیگران را رفع کنیم.

موقع انفاق، باید به شأن افراد توجّه کنیم. مثلا کسی که قبلا کارخانه دار بوده و الآن برشکسته شده، کمک به او لازم تر است، مقدار بخشش به او هم باید بیشتر باشد.

کسی که در فکر برآوردن حاجات برادران مومنش باشد، دائم برایش ثواب کار خیر نوشته می شود.

کسی که کارش شاد کردن دل دیگران است، خدا نیز دل او را شاد می کند؛ هم در دنیا ، هم در آخرت.

یقین کنید به پول داری خدا. بدانید قبلا او عطا کرده، بعدا هم او عطا خواهد کرد.

یقین کنید این پولی که می خواهید بدهید دوباره به دستتان می آید. مگر چند وقت می خواهیم زنده باشیم؟

خودمان را عادت دهیم به اینکه زمانی از داشتن مال و دارایی راضی باشیم که بتوانیم با آن دست کسی را بگیریم و دل کسی را خوش کنیم.

کسی که سخاوت به دست او جاری می شود وکیل خداست.

در این دنیا به هر مقدار دارایی که برسیم، باز هم باقی داریم؛ پس کمی به فقرا هم کمک کنیم.

اگر به مؤمنی خدمت کنی، همان طور که آن فرد رشد می کند، نتایج خدمت تو هم در وجود او مدام رشد می کند و برای تو درجه و مرتبه می شود. این است معنی پرورش دادن شجره ی توحید.

امام به مردی (صفوان جمّال) که شترهایش را برای سفر حج به هارون الرشید کرایه داده بود فرمودند: همین که تو حاضری این شخص سالم برگردد و شترهای تو را پس بدهد، با تمام گناهان او شریکی! مواظب باشید فقط شجره ی طیبه را رونق دهید، نه شجره خبیثه را.

اگر می خواهی سخاوت به دستت جاری شود، باید انگار کنی که خدا پولی به دست گرفته و منتظر است به محض انفاق تو به فقرا، او نیز آن پول را به تو بدهد. اصلا خدا را منتظر پس دادن ببینید.

یکی از ارزش های سخاوت به این است که سخاوت نشانه ی یقین شما به خدا و ولایت است.

نیت اعمال، ابعاد زیادی دارد. حواستان باشد هر کاری می کنید، نیتتان خریدن لبخند زهرا علیهاالسلام و خوشحالی امام زمان عج الله باشد، که این از هر چیزی در عالم بالاتر است. هر خیر و برکت و نجاتی که هست در رضایت زهرای عزیز و ائمه علیهم السلام از ماست.

وجود انفاق در پرونده ی ما بسیار مهم است. همه ی چهارده معصوم علیهم السلام و خدا را خوشحال کرده ای، اگر یک نفر مسلمان را خوشحال کنی.

خدا اگر می خواست، همه را در رفاه کامل قرار می داد. پس خدا محتاج پول ما نیست. او می خواهد ما از محبت دنیا بگذریم تا ما را به کمال برساند. کمال، محبت و معرفت علی بن ابیطالب علیه السلام است.

در کنار هر جشن و اتفاق مهمی که در زندگی تان واقع می شود، سعی کنید با انفاق و صدقه، دل مؤمنین را شاد کنید. در این صورت، خدا هم آن جشن و اتفاق مهم را برای تو پر از خیر و شادی می کند.

مال دنیا را مال خودمان ندانیم، « امانتی» بدانیم از سوی خداوند که باید در راهش خرج شود. اصلا مالی که قرار باشد از تو حساب و کتاب آن را بکشند، مال تو نیست؛ امانت است.

حتما هر از گاهی چیزی را برای امواتتان خیرات کنید. اول به نیت سلامتی امام زمان عجل الله، بعد به نیت بهره مندی اموات، بعد هم برای خانواده تان. حتی اگر پولی برای انفاق ندارید، غذایی بهتر از روزهای دیگر برای خانواده تان تهیه کنید و ثوابش را هدیه کنید.

مال حلال، خودش راه خود را به سمت خیر پیدا می کند؛ چون مال حلال، امر است؛ امر هم راهش را به سمت امر که کار خیر باشد، پیدا می کند.

رأس همه ی خطایا، محبت دنیاست. راه کنار گذاشتن محبت دنیا این است که ما باید در زندگی مقصدی داشته باشیم؛ آن هم خدا و چهارده معصوم علیهم السلام باشند.

در دعاهایتان دنیا را به قدر حاجت و کفایت بخواهید، نه به منظور فخر فروشی و برتری بر دیگران. آبرومندی خوب است، اما برتری طلبی بد است.

خدایا کاری کن که ما تو را از پول بیش تر بخواهیم. آن وقت پولمان را فدای امر تو می کنیم، نه امر تو را فدای پول.

تجدد طلبی، سخاوت را از شما می گیرد؛ چون آن محبت دنیاست، و این محبت امر.

سخاوت، تمرین می خواهد. از جوانی و از کم پولی، تمرین سخاوت را شروع کنید. ابتدا از پول کم بگذرید تا بعدا بتوانید از پول زیاد هم بگذرید.

همیشه زمان حساب سال و انفاق های زیادتان را برای وقتی بگذارید که نیازمندان بیش تر از وقت های دیگر احتیاج به کمک دارند؛ مثل ایام عید، شروع مدارس و ماه مبارک رمضان.

اگر سخاوت به دست خودمان جاری نمی شود ، دست کم بیایید از سخاوت دیگران خوشحال باشیم تا با آنها شریک بشویم، بعضی ها هستند که از این کار خوششان نمی آید و دیگران را هم از آن منع می کنند. وای به حال منع کنندگان از خواست خدا!

صفحه 1 - 2 -

عکس حاج حسین خوش لهجه


 
دیگر موارد
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :